Aktualności Podatkowe

Przeprowadzenie kontroli podatkowej z naruszeniem prawa nie powoduje nieważności pozyskanych dowodów.


W 2011r urząd skarbowy przeprowadził u przedsiębiorcy kontrolę dotyczącą VAT zakończoną protokołem kontroli. Po przeprowadzeniu kontroli organ wszczął postępowanie podatkowe i we wrześniu 2011 r. określił firmie kwotę VAT do zapłaty. Zdaniem naczelnika urzędu skarbowego przedsiębiorca przy niektórych transakcjach zawyżał kwotę podatku naliczonego, a innych nie ewidencjonował wcale. W odwołaniu od decyzji, Podatnik zarzucił braki w materiale dowodowym. Jednakże Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko urzędu skarbowego. W skardze do sądu przedsiębiorca zarzucił organom łamanie prawa poprzez działanie wbrew przepisom Ordynacji Podatkowej. Ponowił zarzuty nie kompletnego zebrania i oceny materiału dowodowego obejmującego dokumenty źródłowe, potwierdzające sprzedaż i nabycie przez niego towarów i usług. Równocześnie podniósł brak wskazania konkretnych dowodów, na podstawie których organy ustaliły podstawę opodatkowania. Także i tym razem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił argumenty przedsiębiorcy. Pełnomocnik przedsiębiorcy w skardze do NSA zajął stanowisko, ze sąd I instancji powinien był stwierdzić wady i uchylić wyrok. Wady te to prowadzenie postępowania, z naruszeniem ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a dokładniej art. 79 cytowanej ustawy, gdyż organ nie poinformował firmy o planowanej kontroli. Sytuacja taka może zaistnieć tylko w określonych przypadkach takich jak: przeciwdziałanie przestępstwu lub wykroczeniu (w tym skarbowemu). Ponadto kontrola firmy bez zawiadomienia powinna być umieszczone w książce kontroli i protokole kontroli (art. 79 ust. 7), co nie miało miejsca w tym przypadku. Nie dopełnienie tego obowiązku przez urzędników skutkowało gromadzeniem dowodów w toku kontroli z naruszeniem przepisów, i zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy, jeżeli naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, to materiał ten nie mógł być wykorzystany w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno – skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. NSA oddalił skargę, gdyż według sądu w tej sprawie naruszenia w postaci braku uzasadnienia nie były na tyle istotne, aby skutkowały wyłączeniem dowodów.
Wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r., sygn. I FSK 1645/12.Wyrok jest prawomocny.

Autor: Katarzyna Buch prawnik Dodano dnia: 12.01.2014r.


Drobni przedsiębiorcy aby wrócić do zwolnienia z VAT nie muszą czekać do 1 stycznia następnego roku


Spółce zlecono przygotowywanie projektów budynków mieszkalnych i użytkowych, a także ich ocieplenia. Zgodnie z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT przedsiębiorcy, u których obroty nie przekroczyły 150 tys. zł, mogą skorzystać ze zwolnienia z podatku. Z zastrzeżeniem jednak, że podatnik, który utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z niego, może ? nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym to nastąpiło ? ponownie z niego skorzystać. Przedsiębiorca wystąpił z wnioskiem o interpretację, w którym wyjaśnił, że płaci VAT oraz że od dwóch lat wartość świadczonych przez nią usług nie przekroczyła 150 tys. zł. Ponadto zaznaczał, że firma była zarejestrowanym podatnikiem do 29 lutego 2012 r., natomiast od 1 marca 2012 r. chciała wrócić do zwolnienia z VAT.
Organ odpowiedział, że zwolnienie podmiotowe jest określane na cały rok, a zatem skorzystanie z niego (a w przypadku spółki powrót do niego) jest możliwe wyłącznie od początku danego roku kalendarzowego, tj. od 1 stycznia ? o ile spełnione są wspomniane wcześniej warunki. Podtrzymywano, że Podatnik nie może zastosować zwolnienie od dowolnego miesiąca roku podatkowego Spółka wniosła skargę do sądu, w której wykazywała, że spełnia wszelkie warunki do ponownego skorzystania ze zwolnienia ? i to w trakcie roku. Sąd uchylił interpretację z przyczyn proceduralnych. Jego zdaniem organ podatkowy wydał ją bez dokładnego przeanalizowania stanu faktycznego, naruszając tym samym przepisy Ordynacji Podatkowej .
Sprawa trafiła do NSA, który ją oddalił. Zdaniem NSA, że żaden przepis ustawy o VAT nie zabrania skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w VAT w trakcie roku podatkowego. Minister powinien więc zinterpretować ten przepis zgodnie z wolą podatnika.
Wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 280/13. Wyrok jest prawomocny.

Autor: Katarzyna Buch prawnik Dodano dnia: 12.02.2014r.


Projektowane zmiany w podatku dochodowym od osób prawnych w swoich założeniach uderzają bezpośrednio w spółki komandytowe.


Projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw został właśnie przyjęty w Radzie Ministrów. Na wniosek Ministra Finansów w najnowszej wersji projektu przesunięta została data opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych spółek komandytowych z dnia 1 stycznia 2015r. na dzień 1 stycznia 2014r.

Zmiana terminu opodatkowania spółek komandytowych podatkiem dochodowym od osób prawnych stawia rzeszę przedsiębiorców przed ciężkim wyzwaniem podjęcia stosownych działań, jednak należy zaznaczyć, że treść przepisów nie jest przesądzona.

Podstawowe założenia projektu to:
  • Włączenie spółek komandytowych i komandytowo-akcyjnych w zakres podmiotowy ustawy CIT;
  • Wprowadzenie mechanizmu dobrowolnego przekazania 1% podatku CIT na rzecz jednostek naukowych;
  • Ujednolicenie przepisów PIT i CIT w zakresie dotyczącym płatników zryczałtowanego podatku od dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych;
  • Doprecyzowanie przepisów ustawy PIT i ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie ustalenia przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej;


Wprowadzenie projektowanych przepisów w konsekwencji zrówna Spółki komandytowe ze Spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością i doprowadzi do podwójnego opodatkowania przychodów spółek (podatek dochodowy od osób prawnych oraz opodatkowanie dywidend).

Autor: Andrzej Buczek prawnik
Dodano dnia: 19.08.2013r.

Przedsiębiorca wyjeżdżający za granicę powinien mieć pełnomocnika do odbioru korespondencji urzędowej


Wynika to z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 533/12). Wyżej wymienione orzeczenie jasno stanowi, że nie ustanawiając pełnomocnika do odbioru korespondencji urzędowej, podatnicy ponoszą ryzyko.
W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca, któremu urząd skarbowy określił kwotę VAT do zapłaty odwołał się od tej decyzji. Zrobił to jednak po wyznaczonym 14-dniowym terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie. Argumentował, że nie mógł odebrać tej decyzji, gdyż w okresie, kiedy listonosz roznosił przesyłki, przebywał za granicą. Ponadto pełnomocnik podatnika przekonywał, że często, na wiele dni musi on wyjeżdżać poza granice kraju i rzadko bywa w miejscu zamieszkania, ze względu na charakter prowadzonej działalności, czyli świadczenie międzynarodowych usługi transportowych. Dodał także, iż nie jest w stanie przewidzieć z wyprzedzeniem, w jakim terminie i na jak długo wyjedzie za granicę, bowiem nie negocjuje kontraktów handlowych, lecz otrzymuje zlecenia od firm spedycyjnych. Zatem według przedsiębiorcy, nie ponosił on winy za niezachowanie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Decyzja urzędu została utrzymana w mocy przez Izbę Skarbową. Również sąd oddalił skargę podatnika, mimo przedstawionych przez niego faktur dokumentujących wielodniowe wyjazdy za granicę. Zdaniem sądu, nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające przychylenie się do jego wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto wskazywał, że wyjazdy w celach zarobkowych nie były nagłe, a przedsiębiorca prowadzący działalność międzynarodową, ma świadomość, że będzie musiał często opuszczać miejsce zamieszkania. Spór trafił na wokandę NSA, który utrzymał w mocy ten wyrok. NSA stanął na stanowisku, że jeżeli podatnik opuszcza miejsce zamieszkania na dłuższy okres, to równocześnie bierze na siebie ryzyko. Przytoczono także przepisy Ordynacji podatkowej (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), które nakazują ustanowienie pełnomocnika do doręczeń przy wyjazdach za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, jednocześnie podkreślając, że także w przypadku krótszych wyjazdów takiego pełnomocnika można ustanowić. Wyrok jest prawomocny.


Autor: Katarzyna Buch prawnik
Dodano dnia: 06.05.2013r.


Przekazanie darowizny na rzecz spółki jest jej przychodem


Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1019/11 darowizna od syna dla spółki osobowej, w której wspólnikami są jego rodzice, jest jej przychodem, od którego trzeba zapłacić podatek dochodowy.
Spór dotyczył sytuacji, w której syn zamierzał dokonać darowizny na rzecz Skarżącej i jej męża, będących wspólnikami spółki osobowej. Według ich stanowiska darowizna ta będzie zwolniona z podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Argumentując, Podatniczka powołała się na zwolnienie określone w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 93, poz. 768 z późn. zm.), dotyczące darowizn od członków najbliższej rodziny, gdyż to ona wraz z mężem, jako wspólnicy, dostali darowiznę. Skarżąca podnosiła, że w spółkach osobowych podatnikami są wspólnicy, a nie sama spółka i dlatego też zwolnienie z przytoczonego wyżej artykułu może być zastosowane. Ponadto, według niej, nawet gdyby nie uznano tego argumentu, to podkreślenia wymaga fakt, iż i tak Skarżąca wraz z mężem podlega zwolnieniu z podatku od darowizny na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o PIT (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), ponieważ nieodpłatne świadczenia od osób z I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn są zwolnione z PIT.
Minister finansów nie zgodził się ze stanowiskiem Podatniczki. Spór trafił na wokandę WSA i ostatecznie NSA, które potwierdziły w swych wyrokach zdanie Ministra finansów. Orzekając sądy skupiły się na rozstrzygnięciu, czy podatniczka podlega zwolnieniu z podatku dochodowego. NSA wyjaśnił, że przysporzenie majątkowe w związku z otrzymaną darowizną nie powstaje u wspólników, gdyż to spółka nabywa nieodpłatne świadczenie, czyli np. darowiznę. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowany jest przychód osiągany przez każdego ze wspólników z tytułu udziału w zysku spółki. Należy rozróżnić zysk spółki osobowej, od przychodu wspólnika z tytułu udziału w zysku spółki, i mieć na uwadze, że ten drugi podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
NSA w swym wyroku stanęło zatem na stanowisku, że Spółka nie może być zwolniona z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o IT, ponieważ zwolnienie to dotyczy osób fizycznych. Na podstawie treści art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT Spółka uzyska zatem nieodpłatne świadczenie, które jest jej przychodem z działalności gospodarczej. Skutkiem czego jest konieczność zapłaty podatku dochodowego od takiego przychodu. Wyrok jest prawomocny.

Autor: Katarzyna Buch prawnik
Dodano dnia: 24.01.2013r.

Kara umowna może stanowić koszt uzyskania przychodu


W niektórych sytuacjach z ekonomicznego punktu widzenia korzystniej dla przedsiębiorcy jest zapłacić karę umowną i odstąpić od wykonania umowy niż kontynuować realizację zobowiązania. Czasem zdarza się, że firma, która płaci karę umowną, zaliczy ją do kosztów. Może to nastąpić w przypadku, gdy decyzja ta spowodowana jest uniknięciem wyższego odszkodowania i chronieniem swojego źródła przychodów. Tak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2012 r., sygn. akt II FSK 2597/11. Sprawa, którą rozpatrywał NSA dotyczyła Polskiego Koncernu Naftowego Orlen, który w 2004 r. przejął czeską spółkę Unipetrol. Jednak przed przejęciem podpisał umowę o współpracy z firmą trzecią, dysponującą informacjami na temat czeskiego przedsiębiorstwa, która pomogła mu sfinalizować tą transakcję. Orlen zobowiązał się w zamian za powyższa usługę do sprzedaży jej części lub całości akcji spółek kontrolowanych przez Unipetrol. Okazało się jednak, że po przejęciu kursy tych akcji zaczęły dynamicznie rosnąć. Z tych też względów Orlen postanowił ich nie sprzedawać i zapłacić doradcy karę umowną. Wystąpił również z pytaniem do ministra finansów, czy taką karę może zaliczyć do kosztów podatkowych. W wydanej dla spółki indywidualnej interpretacji udzielono odpowiedzi negatywnej, uzasadniając, że uznanie kary umownej za koszt oznaczałoby przerzucenie na Skarb Państwa skutków ryzyka, jakie wiązało się z umową Orlenu z doradcą. Zdaniem ministra dochód spółki, w wyniku rozliczenia tej kary w kosztach, byłby znacząco niższy a tym samym niższy byłby podatek dochodowy. Spółka zdecydowała się na zaskarżenie interpretacji do sądu, argumentując, że zapłata kar umownych miała na celu zachowanie źródeł przychodów (rosła wartość akcji, których zdecydowała się nie sprzedawać doradcy). Ponadto musiała eliminować ryzyko odpowiedzialności za szkodę (wypłaty odszkodowania), jaką Unipetrol poniósłby, gdyby zbył akcje firm zależnych poniżej ich ceny rynkowej. NSA w przywołanym wyżej wyroku zgodził się ze stanowiskiem Orlenu, wskazując, że działania, jakie podjął Orlen, były racjonalne i miały na celu zachowanie przychodów.

Autor: Katarzyna Buch prawnik
Dodano dnia: 22.10.2012r.



Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy z zatrudnionym pracownikiem przychodem z pracy

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 21 sierpnia 2012r. (sygn. akt II FSK 86/11) firma, która wypłaca byłemu pracownikowi odszkodowanie za pozostawanie bez zatrudnienia, musi rozliczyć te wypłaty tak jak inne przychody ze stosunku pracy. W wyżej wymienionym orzeczeniu NSA oddaliło skargę kasacyjną firmy, która uważała, że tego typu odszkodowanie jest dla pracownika przychodem z innych źródeł przychodów i pracownik powinien rozliczyć je samodzielnie.

Jak argumentował jeden z sędziów, odszkodowanie takie zostało wypłacone osobie jako konsekwencja pozostawania w stosunku pracy z byłym pracodawcą, zgodnie z szerokim katalogiem przychodów ze stosunku pracy, o którym mówi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.)- dalej w ustawa o PIT. Według powyższego artykułu za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.
Stan faktyczny sprawy został przedstawiony przez Spółkę we wniosku o interpretację podatkową, w której wyjaśniła ona, że jest producentem wyrobów z włókien naturalnych. W związku z rozwojem technologii i unowocześnieniem procesu produkcyjnego wprowadzono zmiany osobowe w konsekwencji, których Spółka wypowiedziała umowę o pracę dotychczasowemu dyrektorowi. Umowę rozwiązano z końcem września 2009 roku, podpisując jednocześnie w tym dniu ugodę. Uzgodniono w niej, że w ramach odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy, Spółka udzieli pomocy byłemu pracownikowi przez zlecenie na własny koszt firmie doradztwa personalnego poszukiwania pracy, a także wypłaci odszkodowania w okresie pozostawania bez pracy do końca kolejnego roku kalendarzowego.
Spółka stała na stanowisku, iż zarówno przychód dla osoby fizycznej w wysokości wartości brutto wypłaconego wynagrodzenia dla firmy doradztwa personalnego, jak i wypłatę odszkodowania w formie pieniężnej należy zakwalifikować jako przychód z innych źródeł, zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. Z uwagi na to, że oba te rodzaje świadczeń nie dotyczą osoby zatrudnionej, lecz osoby niebędącej pracownikiem. Według Spółki nie ma ona obowiązku poboru zaliczki na podatek dochodowy od byłego pracownika, a jedynie sporządzenia informacji o wysokości przychodów uzyskanych z tzw. innych źródeł i przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu. Opinię tą nie podzielił jednak minister finansów, a następnie sąd administracyjny.
Według ministra finansów, o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT) decyduje to, czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik, czy również inna osoba niezwiązana (obecnie lub w przeszłości) z pracodawcą. Z tym stanowiskiem zgodził się także sąd podkreślając, że faktyczny i prawny związek wypłacanych należności powstał w wyniku istniejącego wcześniej stosunku pracy, a nie poza nim. Wyrok jest prawomocny.

Autor: Katarzyna Buch prawnik

Dodano dnia: 05.09.2012r.



Działalność gospodarcza nie dla sportowca

Przychody uzyskiwane z uprawiania sportu stanowią źródło przychodów z działalności wykonywanej osobiście, co wyklucza ich opodatkowanie tak jak działalność gospodarcza.

Jak czytamy w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 25.11.2011 r., sygn. akt II FSK 1002/10, przychody z uprawiania sportu, jako zaliczone ustawowo do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, nie stanowią przychodów ze źródła przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof). Zgodnie z definicją działalności gospodarczej, zawartej w art. 5a pkt 6 updof, ilekroć w ustawie mowa jest o pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we w własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–9. Jak wynika z tej definicji, dany przychód jest przychodem z działalności gospodarczej, gdy nie może zostać zaliczony do innych źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4–9, mimo że będą spełnione pozostałe cechy pozarolniczej działalności gospodarczej. Czyli można się spotkać w praktyce z taką działalnością, która będzie miała zarobkowy charakter, zorganizowany i ciągły sposób realizacji, będzie wykonywana we własnym imieniu, na własny lub cudzy rachunek, a nie będzie to działalność gospodarcza, gdyż ustawa taką aktywność zaliczy do innych źródeł przychodów. Tak więc uprawianie sportu, jako działalność wykonywana osobiście, musi zostać opodatkowana na zasadach innych niż pozarolnicza działalność gospodarcza. Nawet, gdy uprawianie przez podatnika sportu wykonywane jest w celach zarobkowych, w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, to z powodu ustawowego zaliczenia przychodów z tego tytułu do wymienionej w art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 2 updof działalności wykonywanej osobiście, przychodów tych nie można zasadnie uznać za przychody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 updof. Ta sytuacja ma również zastosowanie do działalności działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 16.02.2012r.

Sprzedaż nieruchomości wykorzystywanej w ramach działalności gospodarczej stanowi przychód z pozarolniczej działalności, mimo że ta nieruchomość nie była wpisana do ewidencji środków trwałych.

Gdy przychód ze sprzedaży dotyczy nieruchomości o charakterze niemieszkaniowym i gdy jest ona wykorzystywana na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a składnik ten stanowi środek trwały i jako taki winien być objęty ewidencją środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to przychodu tego nie można kwalifikować, jako przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof ? tak orzekł NSA w wzroku z dnia 25.10.2011 r., sygn. akt II FSK 739/10.

W powołanym wyroku NSA wyjaśnił kwestię, związaną z tym, że literalne odczytywanie przepisów podatkowych w każdym przypadku jest nieprawidłowe, gdyż może to doprowadzić do nadużycia prawa. Stan faktyczny, którym zajął się NSA nie budził wątpliwości, Podatnik w ramach działalności gospodarczej wykorzystywał nieruchomość, będącą jego własnością. Nieruchomość ta, mimo że spełniła wszystkie cechy środka trwałego, nie została wpisana do ewidencji środków trwałych, przez co Podatnik naruszył obowiązek wynikający z art. 22d updof. Brak wpisu do ewidencji zostało przez Podatnika tak zinterpretowane, że w momencie zbycia tej nieruchomości uznał, że zbycie nie następuje w ramach działalności gospodarczej, w związku z tym ewentualnego źródła przychodów należy upatrywać w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. Należy zwrócić uwagę, że według art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ updof przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi, ujętymi w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jak słusznie podkreślił NSA, nadużyciem było by stwierdzenie, że brak ujęcia dane składnika majątkowego w ewidencji środków trwałych wywołuje odmienne konsekwencje na gruncie ustawy podatkowej. W niniejszej sprawie dla zakwalifikowania przychodów z odpłatnego zbycia określonych składników majątku, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, do przychodów z działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma zatem przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodów ze sposobem wykorzystywania środka trwałego. NSA zwraca uwagę, że interpretacja art. 14 ust. 2 pkt 1 updof powinna być dokonywana z uwzględnieniem innych przepisów tej ustawy, w tym regulujących obowiązki podatnika co do wprowadzenia określonych składników majątku do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 16.02.2012r.

Opodatkowanie niepodzielonego zysku z przypadku przekształcenia spółki kapitałowej w osobową

Rozdysponowanie zysku na kapitał rezerwowy i zapasowy powoduje, że zysk ten traci przymiot bycia zyskiem niepodzielonym w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 8 updof, w związku z tym, nie powstaje dochód podlegający opodatkowaniu w momencie przekształcenia spółki kapitałowej w osobową.

Zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 8 updof dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału, w tym także m.in. wartość niepodzielonych zysków w spółkach kapitałowych w przypadku przekształcenia tych spółek w spółki osobowe. Przepis ten obowiązuje do 1 stycznia 2009 r. Dokonana nowelizacja z założenia miała na celu wyeliminowanie wszelkich kontrowersji i niejasności w analizowanym temacie, które pojawiły się w praktyce przez 2009 r. Jednak kwestia niepodzielonego zysku nie została rozwiązana w sposób jednoznaczny. Obecnie nie ma jasności co do samego sposób wyjaśnienia pojęcia zysk niepodzielony. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 29.11.2011 r. sygn. akt II FSK 931/10 możliwe są dwa znaczenia pojęcia „niepodzielony zysk“. Po pierwsze, będzie to zysk, który nie został podzielony między wspólników (przeznaczony na wypłatę dywidendy), po drugie niepodzielony zysk to taki, który nie został podzielony między wspólników, ani w żaden inny sposób. Organy podatkowe stoją na stanowisku, że termin „niepodzielone zyski“ będzie obejmował zyski, które nie zostały wypłacone wspólnikom w formie dywidendy, lecz zgromadzone na kapitale zapasowym lub rezerwowym. Należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez WSA w Poznaniu z dnia 25.01.2012 r. (sygn. akt I SA/Po 824/11). Sąd zauważył, że ani przepisy updof, ani KSH nie definiują pojęcia „zysk niepodzielony“. Należy jednak uznać, że rozdysponowanie zysku na kapitał rezerwowy czy zapasowy zgodnie z treścią umowy spółki, stanowi jego podział. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadminis­tracyjnym oraz w piśmiennictwie: (por. Jowita Pustuł, Skutki podatkowe przekształcenia spółki kapitałowej w osobową a interpretacja pojęcia niepodzielonego zysku – glosa do wyroku WSA z dn. 10.12.2009 r., sygn. III SA/Wa 1059/09 i z dn. 18.01.2010 r., sygn. I SA/Wr 1616/09, Przegląd Podatkowy nr 2/2011, s. 44–47). Wniosek wypływający z uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu: skoro przepisy KSH dopuszczają podział zysku na cele związane z działalnością spółki i dalszym jej rozwojem, który jednocześnie wyłącza prawo do dywidendy, zysk ten, prawidłowo rozdysponowany, np. na kapitał zapasowy, nie jest już zyskiem niepodzielonym w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 8 updof, tym samym nie stanowi dochodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie analizowanego przepisu.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 16.02.2012r.

Obowiązek korzystania przez przedsiębiorcę z rachunku bankowego

Przepisy prawne w niektórych sytuacjach nakładają obowiązek korzystania z rachunków bankowych w zakresie dokonywania płatności wynikających z różnych tytułów

Konieczność prowadzenia rachunku bankowego wynika przede wszystkim z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 22). Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w przypadku, gdy: po pierwsze stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz po drugie jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Oba te warunki muszą zostać spełnione łącznie. Tak więc płatność dokonywana między przedsiębiorcą a konsumentem może być dokonywana również gotówką bez względu na wartość transakcji.
Ponadto Ordynacja podatkowa nakłada obowiązek zapłaty podatków w formie polecenia przelewu (art. 61). Jednak przewidziane są wyjątki. Mikroprzedsiębi­orcy, o których mowa w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, mogą zapłacić podatek również gotówką. Ponadto obowiązek zapłaty podatków w formie polecenia przelewu nie obowiązuje, gdy chodzi o podatki niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą; gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami wartościowymi lub znakami akcyzy. Obowiązku tego nie stosuje się również do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.
Podobny obowiązek spoczywa na płatnikach składek przekazywanych do ZUS. Jak wskazuje art. 47 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, płatnik składek opłaca należności w formie bezgotówkowej w drodze obciążenia rachunku bankowego płatnika składek lub obciążenia rachunku płatniczego płatnika. W tym przypadku również przewidziano wyjątki. Przepisów tych nie trzeba stosować, gdy płatnikiem składek jest osoba fizyczna, jeżeli nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Ponadto od 2009 r. w odniesieniu do mikroprzedsiębi­orców istnieje możliwość opłacania należności z tytułu składek również w formie przekazu pocztowego lub w formie przekazu pieniężnego za pośrednictwem instytucji płatniczej lub biura usług płatniczych.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 10.01.2012r.

Od 2012 r. dostawa węgla i koksu na cele opałowe opodatkowana akcyzą

W związku z nowelizacją ustawy z dnia 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. Z 2011 r. Nr 108 poz. 626) opodatkowaniu podatkiem akcyzowym zostanie objęta dostawa węgla i koksu. Nowa regulacja wprowadza jednak zwolnienia z tego obowiązku, do skorzystania z których wymagane jest spełnienie kliku warunków.

Z dniem 31.12.2011 r. kończy się okres przejściowy wynegocjowany w związku z przystąpieniem Polski do UE, w którym ogólnemu zwolnieniu z akcyzy korzystała dostawa węgla i koksu, które to były przeznaczone do celów opałowych. Od 1 stycznia zasadą będzie opodatkowanie podatkiem akcyzowym dostawy węglą i koksu. Nowa regulacja przewiduje jednak wiele zwolnień przedmiotowych.
Zwolnienie od akcyzy dla węgla i koksu stosuje się dla zużywanych przez:

  • gospodarstwa domowe,
  • organy administracji publicznej,
  • jednostki Sił Zbrojnych RP,
  • podmioty systemu oświaty,
  • żłobki i kluby dziecięce,
  • podmioty lecznicze,
  • jednostki organizacyjne pomocy społecznej,
  • organizacje, o których mowa w ustawie z dnia 24.04.2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Ponadto zwolnieniu z akcyzy korzysta węgiel i koks zużywane:
  • w procesie produkcji energii elektrycznej,
  • w procesie produkcji wyrobów energetycznych,
  • do przewozu towarów i pasażerów koleją,
  • do łącznego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej,
  • w pracach rolniczych, ogrodniczych, w hodowli ryb oraz w leśnictwie,
  • w procesach mineralogicznych, elektrolitycznych i metalurgicznych oraz do redukcji chemicznej,
  • przez zakłady energochłonne do celów opałowych,
  • przez podmioty gospodarcze, w których wprowadzone zostały w życie systemy prowadzące do osiągania celów – dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższenia efektywności energetycznej

Pośredniczące podmioty węglowe, czyli podmioty mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju, dokonujące sprzedaży, dostawy wewnątrzwspól­notowej, nabycia wewnątrzwspól­notowego, importu lub eksportu wyrobów węglowych, dla skorzystania ze zwolnienia muszą spełnić następujące warunki:
  • pisemne powiadomienie właściwego naczelnika urzędu celnego o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako tzw. pośredniczący podmiot węglowy,
  • posiadanie potwierdzenia złożenia tego dokumentu,
  • dołączenie do przemieszczanych wyrobów węglowych dokumentu dostawy sporządzonego zgodnie ze wzorem określonym przez Ministra Finansów, a także uzyskanie na nim potwierdzenia dostarczenia tych wyrobów odbiorcy (należy przechowywać ten dokument przez 5 lat).

Handel węglem i koksem pomiędzy pośredniczącymi podmiotami węglowymi również będzie korzystał ze zwolnienia, przy spełnieniu warunków określonych w ustawie.

W sytuacji, gdy nie dojdzie do skorzystania z opisanych zwolnień, podmiot handlujący węglem i koksem będzie zobowiązany do składania miesięcznych deklaracji oraz do obliczania i wpłacenia akcyzy do właściwej izby celnej. Ponadto opodatkowaniu akcyzą będą objęte ponadnormatywne ubytki, czyli wszelkie straty węgla o koksu przemieszczanych lub magazynowanych przez pośredniczący podmiot węglowy. Właściwy naczelnik urzędu celnego na wniosek lub z urzędu ustali normy dopuszczalnych ubytków, które będą korzystały ze zwolnienia.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 21.12.2011r.

Pakiety medyczne to nieodpłatne świadczenia dla pracowników

Wszelkie wątpliwości zostały rozchwiane – uchwała pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 24.10.2011 r. (sygn. II FPS 7/10) potwierdziła stanowisko organów podatkowych w/s pakietów medycznych.

Ostatnie lata pokazały, w jakiej podatkowej niepewności żyją polscy podatnicy. Jeszcze parę lat temu organy podatkowe twierdziły, że pracownicy, otrzymujący do dyspozycji pakiety medyczne, nie otrzymują przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia. Gdy w pewnym momencie wskazane stanowisko organów podatkowych uległo zaostrzeniu, podatnicy i płatnicy mogli jeszcze liczyć na pozytywne rozstrzygnięcia przed niektórymi sądami administracyjnymi (np. wyrok WSA z Poznania z dnia 12.02.2009 r. sygn. I SA/Po 1423/08). Sądownictwo administracyjne nie było jednolite w tej sprawie. Można było spotkać stanowiska, że pakiet medyczny o określonej wartości stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy jako tzw. nieodpłatne świadczenie, gdyż świadczenie nieodpłatne wykonywane jest przez pracodawcę na rzecz pracownika, a podstawą jego uzyskania przez pracownika jest stosunek pracy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.12.2009 r. sygn. III SA/Wa 1015/09).

W dniu 25.04.2010 r. rozszerzony skład siedmiu sędziów NSA (sygn. II FSK1/10) uznał, że wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 wymienionej ustawy. Uchwałę, o tej samej tezie, podjął również pełny skład Izby Finansowej NSA (uchwała z dnia 24.10.2011 r. sygn. II FPS 7/10).

Obecnie nie ulega już wątpliwości, że konieczne jest opodatkowywanie otrzymywanych przez pracowników pakietów medycznych. Pracodawcy, będący płatnikami, muszą dochować szczególnej ostrożności, aby zmienić dotychczasową praktykę, równocześnie informując swoich pracowników o obowiązku pobrania z ich wynagrodzeń zaliczki na podatek dochodowy związany z opłaconym pakietem medycznym.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 18.11.2011r.

Umowa najmu – refakturowanie mediów ze stawką właściwą jak dla czynszu

W sytuacji, gdy najemca jest zobowiązany w umowie najmu do zapłaty wynajmującemu kosztów związanych z korzystaniem z przedmiotu najmu, m.in. opłat za media, to do refakturowanej dostawy mediów należy zastosować stawkę Vat właściwą jak dla czynszu (23 % w przypadku najmu lokali niemieszkalnych lub stawkę zwolnioną przy najmie lokali mieszkalnych).

Takie stanowisko w ostatnim czasie prezentują organy podatkowe w wydawanych interpretacjach , m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3.10.2011 r. sygn. IPTPP2/443–315/11–2/PM czy interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10.05.2011 r. sygn. IBPP2/443–407/11/UH. Argumentacja organów podatkowych zakłada, że kwoty należne z tytułu dostawy mediów opłacane przez najemcę do rąk wynajmującego pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem umowy najmu, gdzie obok usługi zasadniczej (najem) istnieją świadczenia dodatkowe (pomocnicze) związane z dostarczaniem mediów. Należy uznać, że świadczenia dodatkowe stanowią część usługi zasadniczej, gdyż są ściśle związane z usługą najmu i mają w stosunku do nich charakter poboczny (uzupełniający). Świadczenia dodatkowe nie stanowią odrębnej usługi, ale są elementem pewnej całości, stanowiącej jedno kompleksowe świadczenie – usługę najmu. Dla całej usługi kompleksowej należy zastosować tę stawkę, która jest właściwa dla usługi zasadniczej, czyli w analizowanej sytuacji, która jest właściwa dla usługi najmu. Stanowisko organów podatkowych potwierdza orzecznictwo administracyjne, np.: wyrok WSA w Warszawie z 18.11.2010 r. (sygn. III SA/Wa 667/10).

W związku z powyższym konieczna jest analiza zawartych umów najmu pod kątem stosowanej stawki Vat w przypadku refakturowania mediów. Oczywiście wyjściem z sytuacji jest taki zapis w umowie najmu, że najemca we własnym zakresie zawiera umowy z dostawcami mediów.

Autor: Michał Jucha prawnik

Dodano dnia: 18.11.2011r